Benthuizen stond op 4 en 5 mei opnieuw stil bij wat ons verbindt: herdenken en vieren. Waar het dorp op 4 mei in ingetogenheid samenkwam bij het oorlogsmonument, werd een dag later de vrijheid juist uitbundig gevierd met vuur, muziek en een indrukwekkende stoet.
Stilte en respect op 4 mei
Op de avond van 4 mei verzamelden zich vlak voor acht uur vele inwoners rond het monument ter nagedachtenis aan de Tweede Wereldoorlog. Onder hen bevonden zich vertegenwoordigers van de vrijwillige brandweer, evenals wethouder Gert van den Ham en raadslid Clemens Boere namens de gemeente.
Bij het monument hielden majoor Job van Laar en kapitein Dionne Sloof, beiden van de Sectie Nationale Inzet van de 11 Luchtmobiele Brigade, de wacht als erewacht. De plechtigheid begon met de Taptoe, gespeeld door trompettist Kees van der Linden, waarna het dorp twee minuten lang in volledige stilte stilstond bij de slachtoffers van oorlog en geweld. Aansluitend klonk het Wilhelmus, dat door de aanwezigen gezamenlijk werd meegezongen.
Een bijzonder moment was de bijdrage van de Benthuizense basisscholen. Kinderen droegen zelfgeschreven gedichten voor, waarin zij hun gedachten over vrijheid en herdenken verwoordden. Het gedicht van de School met de Bijbel werd geschreven door groep 7 en voorgedragen door Rosa en Heidi. Het gedicht van de Openbare Basisschool Bentwijzer, geschreven door Teun, werd voorgedragen door Alice, Sophia en Dorys.
Namens de inwoners legden de kinderen een krans bij het monument, gevolgd door een kranslegging door wethouder Gert van den Ham en raadslid Clemens Boere namens de gemeente. Ook werd een bloemstuk geplaatst bij het monument van Van der Hoeven op begraafplaats Vrederust, de plek waar de herdenking vroeger plaatsvond.
De herdenking was, zoals inmiddels traditie, live te volgen via sociale media, waardoor ook thuisblijvers konden meeleven.
Vrijheid in beweging op 5 mei
De volgende ochtend maakte de ingetogen sfeer plaats voor energie en verbinding. Estafettelopers uit Alphen aan den Rijn brachten het bevrijdingsvuur vanuit Wageningen naar de regio en arriveerden rond negen uur bij de Tuinen van Boskoop. Daar begon een feestelijke stoet van legervoertuigen, begeleid door de Band of Liberty, die het vuur door de verschillende kernen verspreidde.
In de voertuigen zaten naast de burgemeester en de lopers ook kinderen uit de regio. Vanuit Benthuizen namen kinderen deel via Junis, wat het geheel een extra lokale en verbindende dimensie gaf.
Bij aankomst in Benthuizen kregen de kinderen een ereplek: met fakkels liepen zij voorop, begeleid door muziek en gevolgd door de stoet, richting het monument. Daar werden zij feestelijk onthaald door een enthousiast publiek.
Dank aan alle betrokkenen
De organisatie kijkt terug op twee geslaagde dagen waarin herdenken en vieren hand in hand gingen. Een woord van dank gaat uit naar alle vrijwilligers, deelnemers en betrokkenen die hebben bijgedragen aan deze waardevolle traditie.
Benthuizen liet zien: samen stilstaan bij het verleden én samen vooruitkijken naar de toekomst blijft onverminderd belangrijk.
Foto’s en filmpjes staan op onze facebookpagina en hieronder volgen de gedichten.
Gedicht van Teun:
Op vier mei valt de wereld stil,
alsof de tijd niet meer wil.
De avond draagt een zware klank,
en stilte vult het land met dank.
Namen fluisteren in de wind,
van ieder mens, van elk kind.
Er was altijd oorlog in het veld,
daar was ook vaak geweld.
Twee minuten lijken klein,
maar kunnen eindeloos zwaar zijn.
We kijken terug, we voelen pijn,
en weten: zo mag het nooit meer zijn.
Maar ergens, die in die nacht,
groet langzaam nieuwe kracht.
Een vonk die niemand doven kan,
een begin van een ander plan.
Want na het donker komt weer licht,
een zachte glans op elk gezicht.
Op vijf mei ademt alles vrij,
en klinkt de hoop in “wij zijn wij”.
De straten vullen zich met leven,
met hoop en dromend die opnieuw licht en warmte geven.
We dragen wat was, in elke stap,
maar bouwen verder, dag na dag,
aan vrijheid die ons samenbracht.
Groep 7:
4 mei dodenherdenking gedicht
Wij hebben de oorlog niet meegemaakt.
Maar nu de wereld kraakt.
Is het niet meer volmaakt.
Wij zijn super dankbaar voor wat vroegere mensen voor ons hebben gedaan.
Ze zaten in een trein.
En moesten gaan.
Hitler haten Joden.
Hij wou ze doden.
Mensen vinden het vaak niet bijzonder.
Maar het is een groot wonder.
Joden lopen nog steeds gevaar.
Ze kunnen bang zijn voor elk gebaar.
Bij 4 mei staan we even stil.
Voor de vrede die ik wil.
Ze vertrokken trein na trein.
Het eindpunt zou hun einde zijn.
Van hen werd nooit meer iets gehoord.
Vertrapt, vergast, vermoord.
Door het wonder van 5 mei.
We kunnen zeggen:
We zijn vrij.